Çok uzun zamandır hayatımı dışardan izliyomuş gibi hissediyorum.
Hisler bazen bi anda bastırıp beni ordan oraya sürüklerken bazende kan misali vücuttan
çekilmişcesine gidiyolar.
Hissiz,halsiz,yalnız kalıveriyorum.
Sonra fark ediyorum ki kirpiği düşse üzülüp bi gram kederini kovmak için tüm dünyayının neşesini omuzladığım insan yok yanımda.
Daha çok fark ediyorum.Zaten hiç yokmuş.Uzun zaman önce gitmiş.Belkide hiç olmamış.
Ben koymuşum onu oraya.
Aptal ben.
Salak ben.
Saf ben.
Kalbime sorsan ooo çok sevmiş çok aşık olmuş ne yaptıysa hak etmiş miş miş.
Beynime sorsan kalbime dönüp sadece idiot der herhalde.
Bunca içsel karmaşanın içinde uykuyla,dizilerle,hiçliklerle dolduruyorum kendimi uyuşturuyorum.
İmkan olsa 2016 Mayıstan sonrasını yaşamayı hiç istemezdim.
Çok sevdiğim bi söz var:"Dibe vurduysan gidiceğin tek yön yukarısıdır"
Şu an dipteyim ve çıkmam gereken zamanı bekliyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder